|
Birding Reports 2004
Page
4
|
De tweede
halte was bij een vulkanische rotswand voorbij
Andissa. Hier zocht Dirk succesvol naar de Rotsklever.
Deze vogel liet zich zeker op 2 plaatsen uitstekend
bekijken door de telescopen.
De derde
halte was het versteende woud een tiental kilometer
van het kustplaatsje Sigri. Bij ’t uitstappen uit de
busjes merkten we 2 Steenuiltjes op bij de schapen op
de stenen omheiningsmuurtjes.
Eerste
picknicken en enkel de vluggerds konden in een uurtje
tijd het circuit afleggen in de lagergelegen kale
vallei over de aangelegde wandelpaden. Naast de
fossiele bomen zagen we hier echter ook Paapje,
Roodborsttapuit, 3 keer de Bruinkeelortolaan,
Rotsklever en hoorden en zagen we twee zingende
mannetjes van de Smyrnagors. Ook een Ophrys in volle
bloei op de rand van het aangelegde pad. Een tip voor
latere bezoekers: neem hier ruimschoots de tijd
(anderhalf tot twee uur) en geniet van ’t versteende
woud en zijn vogels…
Hierna
bezochten we het hypermoderne geologisch museum te
Sigri.
Een kleine
slang lag te slapen bij de ingang. Wat versuft door
tegen de bovenliggende kei te schoppen bleef het dier
enkele minuten verdwaasd liggen tot ze plots opsprong
in de richting van de geschrokken Tony om vliegensvlug
in de begroeiing van de tuin te verdwijnen.
Jacques
Dejans ontdekte hier dat hij zijn onmisbare bril
vergeten was in ’t versteende woud… hij keerde met een
busje terug… tevergeefs de bril bleef zoek. Jammer…
Onderweg
naar ’t klooster van Ipsilou zagen we een tiental
Kleine torenvalken.
|
Kleine torenvalk |
Bij de
afdaling uit het klooster te voet over de asfaltweg
zagen we in de berm 2 parende Griekse
landschildpadden. Verder zagen we er ook enkele Blonde
tapuiten, Bruinkeelortolanen en 2 Smyrnagorzen.
Gierzwaluwen
en Alpengierzwaluwen gierden voortdurend door de
lucht. Ook de Rotsklever werd opgemerkt.
Via een
andere weg keren we terug naar Skala Kalloni. Onderweg
zien we op dit gedeelte van westelijk Lesbos opvallend
veel gele affodil (voorheen nog niet opgemerkt!).
In ’t
moerasgebied van Skala Kalloni een 10tal Steltkluten,
Waterhoen en Meerkoet zoals bij het eerste bezoek. We
zien hier ook één Watersnip, een 10tal bosruiters, 3
Zomertaling, Kleine karekiet, 3 Rietzangers en verder
een vrouwtje Grauwe kiekendief en 12 Zwarte ibissen
onder een ideale avondbelichting.
|
Steltkluut |
Zomertaling |
|
Ondertussen is ook
de Cetti’s Zanger naast ons in de dichte begroeiing komen
zingen. Hij laat zich even zien en vliegt dan weg. Vooral
de Zwarte ibissen vormen in het zonlicht van de
ondergaande zon een subliem aperitief!
Tussen 19u.45 en 21u. nemen we ons
avondmaal in kleine groepjes in één of ander restaurantje van deze gezellige
kustplaats. De Roze pelikaan is nu wel op ’t pleintje.
Tevreden keerden we
terug naar Vatera. Nog een uurtje rijden en om 22u. waren
we thuis en wachtte ons bed!
Dag
6: donderdag 15 april 2004: naar de noordoostkust van
Lesbos.
Voor de derde keer
vertrekken we richting Kalloni.
De tweede poging om
de Turkse boomklever op te sporen verloopt succesvol.
Onmiddellijk horen we het gezang maar ’t duurt toch nog
even vooraleer Jacques en Rika de vogel in de kijker
krijgen. Na enkele keren zijn zangpost te hebben verlegd
in een andere dennenboom heeft ieder de vogel uiteraard
gezien, de meeste door één van de telescopen.
Na ’n uurtje rijden
we naar Petra. We bezoeken er het kerkje hoog op een rots
gelegen. Ook het vluchtige bezoekje aan een oude, maar
prachtig gerestaureerde koopmanswoning blijft ons bij.
Aan de kust horen
we de Zwartkopmeeuwen. Er vliegen er enkele rond boven de
zee.
Vervolgens rijden
we door tot Eftalou
Bij ’t uitstappen
bij een hevige wind zien we onmiddellijk een dertigtal
Yellocan pijlstormvogels (een ondersoort van de Vale
pijlstormvogel). Door de wind zijn ze vlakbij de kustlijn
geblazen.
Enkel Jacques
trotseert de wind om de vogels de observeren door de
telescoop.
De rest snelt ’t
restaurant naar binnen om uit de wind de picknick te
verorberen.
Het mag. Uiteraard
gebruiken we een wijntje, biertje of frisdrank en Dirk
verrast de groep, gezeten aan 3 tafels, met gebakken
inktvis. ‘k Moet zeggen dat dit verrukkelijk smaakte!
Hierna bezoeken we
de warmwaterbron, vlakbij de zee.
Enkel Jacqueline
trotseert het hete water om te baden. Rika voelt er
eventjes aan met de tenen…
We maken hier een
strandwandeling.
Jacques
Vanheuverswyn verkiest te wandelen in de hoogte. Kleine
torenvalk, 2 Patrijs spec., Schreeuwarend en 2
Slangenarenden laten zich determineren. Doch enkele
roofvogels blijven tegen de wind hangend onherkenbaar.
De overtrek naar
Turkije lukt niet wegens de te sterke tegenwind en het
ontbreken van thermiek.
Dan brengen we een
bezoek aan het burchtstadje Mithimna (op zijn Grieks) of
Molivos (op zijn Turks).
De burcht prijkt
hoog boven de stad uit en beneden aan zee ligt een
feeëriek haventje met heus cruiseschip.
Omdat de burcht
reeds voor de toeristen gesloten is om 15u kunnen we hem
niet echt bezoeken; niet getreurd want op de burchtmuur
zit een vrij grote hagedis: de hardoen. Lucien
fotografeert er 2 exemplaren.
Bij de parking
onder de oude olijfbomen ziet Jacques Vanheuverswyn 2
Middelste bonte spechten.
Hij is wegens
tijdsgebrek niet naar het haventje getrokken; we besluiten
dit ook niet per busje te bezoeken maar een poging te
ondernemen om de Rüppels grasmus waar te nemen.
En dit lukt! Eerst
zien we een groepje van een 20tal Spaanse mussen in het
maquis tegen de flank van de berg.
Lucien ontdekt een
grasmus die Jacques determineert als een Orpheusgrasmus.
Dirk ontdekt terzelfdertijd de Rüppels grasmus die bij
wonder erg langdurig door de telescopen kan worden
bekeken.
|
Spaanse mus |
Rüppels’
grasmus |
Een Slechtvalk
verjaagt even deze bijzondere grasmus.
Uiteraard volgen we
lange tijd deze Slechtvalk die de kustlijn volgt richting
Molivos.
We zien het stadje
liggen met het aangemeerde cruiseschip vanaf deze bekende
waarnemingsplaats voor de zeldzame grasmussen…
De Rüppels grasmus
komt weerom te voorschijn. Subliem om zien.
Op terugweg zien we
bij de zoutpannen naast de Flamingo’s en Kleine
zilverreigers nog 2 Casarca’s.
’s Avonds eindigen
we met een voorgerechtje van kaas gevolgd door
inktvis-stoofpotje en als afsluiter een zoet gebakje.
De 2 leden van Semo
geven ons bij ’t avondeten goede tips om morgen orchideeën
te bekijken in Agiassos.
Onze laatste dag
komt eraan!
Dag 7: Vrijdag 16 april 2004: Voor de orchideeën
naar Agiassos.
Iets voor 9 uren
vertrokken we. De hemel was helderblauw en de zon beloofde
de ganse dag van de partij te blijven.
Het eerste luik was
een blitsbezoek tussen 9u en 9u30 aan het Grieks-orthodox
kerkje van ons buurdorp Vrissa.
Bij het verlaten
van de busjes vlogen enkele Raven over en ook enkele
Vlaamse gaaien en de Bonte kraaien.
Omdat het een
feestdag was van Maria voor de gelovigen woonden heel wat
op zijn paasbest uitgedoste parochianen de
eucharistieviering bij die voorgegaan werd door de
aartsbisschop. Wellicht rijdt hij met de mooiste wagen van
Lesbos met goudomrande nummerplaat…
Jacques, ongeduldig
als nooit tevoren, was ondertussen reeds afgezakt naar het
kleine, maar interessante natuurhistorische museum van
Vrissa.
Tussen 9u45 en
10u15 leidde de conservator zelf ons rond in zijn museum:
dank zij de tussenkomst van Europa (Europees geld) kon dit
museum de vondsten uit Lesbos tentoonstellen en de
conservator betalen.
Na een nestje van
de Turkse tortel bekeken te hebben onder het afdak aan het
benzinestation rijden we naar Agiassos. Dirk wou eigenlijk
eerst wandelen, en pas daarna orchideeën kijken en
uiteindelijk deden we het als volgt: we bezochten één
aangeduide orchideeëngroeiplaats bij het sanatorium iets
buiten Agiassos . Daar namen we ook tijd voor onze
picknick rond de middag.
De mensen van Semo
hadden het grondplannetje goed getekend, maar de groep was
zo ongeduldig dat ze naar alle kanten heen de aardeweg
instapten. We werden wel beloond met de vierstippige
orchis, de zang van tjiftjaf en fluiter.
Jacques vond de
orchideeëngroeiplaats wel en trof en vooral veel
Italiaanse orchis aan. Géén nieuwe soorten en de paarse
aspergeorchis bloeide jammerlijk nog niet.
Tijdens de picknick
ontdekte Jacques in de boomgaard een withalsvliegenvanger.
De enige vliegenvanger van deze reis.
Hierna reden we
terug via een ommetje naar Agiassos. De binnenstad is zo
smal dat Dirk het niet gewaagde erdoorheen te rijden.
Doorheen holle
wegen met stenen muurtjes wandelden we een drietal uurtjes
op de flank van de hoogste berg van Lesbos: de
Olymposberg. Olijfboomgaarden en kastanjebossen wisselen
elkaar af.
De plantenrijkdom
mag groot genoemd worden. Een soort kievitsbloem werd een
tiental keer ontdekt en gefotografeerd. Ook wilde pioenen
begonnen dieprood te bloeien. Ook de orchideeën waren er:
we vonden zelfs het wit bosvogeltje.
Ondertussen werden
ook vele hagedissen waargenomen: ze fotograferen was
echter een stuk moeilijker.
De pijpbloemapollo
werd gezien. Weinig vogels lieten zich waarnemen: wellicht
iets te vroeg op het jaar: de biotopen waardoor we
wandelden waren uiterst geschikt voor hop, vliegenvangers,
grasmussen enz.
Terwijl enkele de
terrasjes of de winkeltjes opzochten stapte Jacques door
naar de orchideeëngroeiplaats in de olijfboomgaard bij de
splitsing van de weg naar boven of beneden Agiassos.
Een kwartiertje
doorstappen (ongeveer 1,5km) buiten het tegen de bergflank
aangebouwd dorpje.
Een tiental soorten
orchideeën werden gefotografeerd. Met zeker één nieuwe
soort in vergelijking met voorgaande excursies.
Omstreeks 16u
arriveerde ook de groep per busje en zij kregen een klein
uurtje de tijd de terrasjes van de olijfboomgaarden af te
speuren op zoek naar orchissen en ophrysen.
Uiteindelijk
allemaal erg tevreden reden we terug naar Vatera.
Een laatste douche,
en het inpakken kon beginnen.
Omstreeks 19u aan
tafel: het avondmaal was terug een heerlijke Griekse
specialiteit: mezze…
Terwijl het er nog
rustig was (de Engelse groep was nog niet in ’t
restaurant): Jacques bedankte Dirk voor de mooie reis en
een verrassing zal volgen op de reünie die zal volgen in
’t vroege najaar (september/oktober; Jacques en Marleen
zullen gastheer spelen in Asper). De mezze was lekker: de
gevulde wijnbladeren, de worstjes, de sardientjes, de
inktvis, de tomaatjes met olijven en fetakaas…en vele
lekkere sausjes of was het de witte of rode wijn of de
biertjes: ’t smaakte heerlijk en tot het laatste schaaltje
werd geledigd. Vlamingen die op stap geweest zijn kunnen
nu eenmaal goed eten.’t Was een heerlijke maaltijd.
Dirk gaf nog de
richtlijnen mee voor morgenvroeg: het busje zou Jacques,
Marleen, Jacqueline en Marc ophalen omstreeks 5u40.
Dimitra zal nog voor een koffietje zorgen en om 6u vertrek
naar de luchthaven van Mytilini.
Dag 8: Terugreis
uit Vatera naar Gent.
Vroeg uit de veren:
omstreeks 5u loopt het wekkertje af en kan ’t laatste
slaapgerief in de bagage en het toiletgerief opnieuw in de
handbagage, die nu alweer zwaarder geworden is omwille van
de fles Ouzo.
Dirk is stipt met
het busje en om 5u45 staan we reeds te genieten bij
Dimitra van een sterke koffie (hoe meer dagen ze koffie ze
zette hoe minder koffiegruis in de potten terecht kwam…)
De rit tot Mytilini
verliep vlot: op zo’n vroeg uur is nog geen kat op.
Wanneer we voor de
luchthaven parkeren staat Mark ons met de valiezen reeds
terug op te wachten.
Het busje van Gust
en Jacques wordt ingeleverd en het inchecken gebeurt
probleemloos. Uiteraard nemen we afscheid van Dirk: hij
mag nog een groep opvangen. Nog even naar toilet en weldra
zit het kleine wachtzaaltje bomvol. Een tiener heeft het
moeilijk afscheid te nemen van haar opa… de traantjes
rollen over de wangen.
Bij onze groep
alleen lachende gezichten: onze bagage zien we pas terug
in Parijs…
Stipt op tijd om
8u gaan we met Eagean Airlines het luchtruim in, hangen
even boven zee en vliegen dan over Lesbos heen richting
Athene. Net boven Vatera en de golf van Kalloni verdwijnen
we in de wolken.
Na 35 minuten
landen we in Athene.
De hele luchthaven
hollen we dan maar door om ons opnieuw in te checken.
Jacques en Marleen openen de rij: en even wordt gevraagd
naar onze bagage… géén nood die gaat rechtstreeks…
Tot Gust en
Juliette inchecken: aan de balie werd een fout gemaakt:
hun bagage staat in de transitruimte van Athene. Even
gevloek… en daarop laat Jacques zijn handbagage bij
Marleen en Heidi en holt hij met Gust naar de andere kant
van de luchthaven terug… we hebben nog maar amper 20
minuten om de valiezen op te halen.
Het telefoneren bij
een infobalie mislukt, maar de rijkswachter van de
transitzone spreekt gelukkig perfect Engels en roept een
collega op die Gust vergezelt naar de bagage. Zo’n 5
minuten later is hij er … en dan maar weer hollen, de lift
in en weer hollen om onmiddellijk verder in te checken.
Marleen en Heidi
stuurden ondertussen de groepsleden per 3 of 4 door naar
de juiste gate: de tijd dringt wat de vlucht Athene-Paris
met Hellas Airlines is vervroegd en reeds om 9u.45 moet
men aan de Gate zijn.
Nu ook de valiezen
afgegeven zijn snellen de laatste naar de juiste Gate en
we arriveren er nog voor eerder vertrokken groepsleden…
Even over 10u de
bus op en die brengt ons tegen 10u15 naar ’t vliegtuig.
Stipt om 10u30 (na
nog 1 vlieger voor ons te hebben laten opstijgen) gaan ook
wij het luchtruim in.
Op de kleine
schermpjes kunnen we onze vlucht meevolgen.
Weldra krijgen we
ook onze maaltijd voorgeschoteld: het wordt een laat
ontbijt en géén middagmaal.
Even over 12u 30
landen we reeds op het grote vliegveld van Charles De
Gaulle in Parijs.
Hier is het terug
erg ver stappen naar de bagage… waar we toch nog een
kwartiertje op de valiezen (die er gelukkig allemaal zijn)
moeten wachten.
Heidi belt
ondertussen met de chauffeur van Sylvae-tours en die zal
ons oppikken aan uitgang 2.
Gelukkig belt hij
nog eens terug want bussen kunnen enkel op de
benedenverdieping komen en de uitgang 2 is een verdiep
hoger… de bus staat aan uitgang 6, alleen één verdiep
lager.
Een lift zoeken, de
bagage in de bus en even later zitten we met zijn allen op
de grote reisbus.
Wat we reeds
hoorden in Athene blijkt dan ook nog te kloppen: in Parijs
lichte regenval: het regent echter vrij serieus het eerste
uur. Gelukkig zitten we in ’t droge.
De busreis verloopt
voorspoedig en omstreeks 16u15 zijn we aan ’t station van
Gent St-Pieters.
Aan de
grensovergang te Rekkem namen we reeds afscheid van
Jacques en Aline (zij wonen zowat één km ervan) en de
chauffeur kon hen probleemloos lossen…
Nog even
afscheidskussen delen en handjes drukken… onze Lesbos-reis
zit erop.
Vlug naar ’t
station of wachten op de chauffeurs die komen ophalen.
Gelukkig in Gent regent het niet !
Verslaggever:
Jacques Vanheuverswyn
top
Page
1 -
2
- 3
- 4
|
